PINAHIYA NG MAYAMANG BALAE ANG AMA NG BRIDE SA HARAP NG 300 NA BISITA — PERO NATAHIMIK ANG BUONG HOTEL NANG TANUNGIN NIYA: “ALAM NIYO BA KUNG SINO AKO?”
Mag-isang itinaguyod ni Mang Roberto ang kanyang anak na si Mia. Simula nang mamatay ang kanyang asawa, naging kargador, construction worker, at dishwasher siya mapagtapos lang si Mia sa pag-aaral. Ngayon, ikakasal na si Mia kay Jared, na galing sa isang napakayamang pamilya.
Naganap ang kasal sa Grand Imperial Hotel, ang pinakasikat at pinakamahal na hotel sa bansa. Kumikinang ang mga crystal chandeliers sa itaas, at ang sahig ay gawa sa mamahaling marble.
Naka-upo si Roberto sa isang sulok ng presidential table. Suot niya ang isang simpleng Barong Tagalog na medyo luma na. Halata sa mga kamay niya ang kalyo ng ilang taong pagtatrabaho.
Tumayo si Doña Consuelo, ang ina ni Jared at kilalang socialite na matapobre. Kinuha niya ang mikropono para sa kanyang speech.
“Good evening to our 300 elite guests,” panimula ni Doña Consuelo. Tumingin siya kay Roberto nang may mapang-asar na ngiti. “Alam niyo, I was worried about this wedding. Kasi naman, magkaiba ang mundo namin. Kami, sanay sa negosyo at yaman. Ang pamilya naman ng bride… well, sanay sa hirap.”
Nagtawanan ang ilang bisita. Yumuko si Mia sa hiya, pero hinawakan ni Jared ang kamay ng asawa.
Nagpatuloy si Doña Consuelo. Naglabas siya ng isang brown envelope.
“Roberto,” tawag niya. “Alam kong wala kang naiambag sa gastos ng kasal na ito. Ni singkong duling, wala. Kaya heto, tulong ko na sa’yo. Pambili ng bagong damit at pang-start ng maliit na negosyo, para naman hindi ka na magmukhang basahan sa family pictures namin.”
Inabot niya ang envelope kay Roberto. “Tanggapin mo na. Donasyon ko na ‘yan.”
Halos mamatay sa hiya si Mia. “Mama, tama na!” sigaw ni Jared.
Pero dahan-dahang tumayo si Roberto.
Kinuha niya ang mikropono. Tahimik ang lahat, hinihintay kung magagalit ba siya o iiyak.
Tumingin si Roberto kay Doña Consuelo. Kalmado ang mukha niya, pero matalim ang kanyang mga mata.
“Doña Consuelo,” panimula ni Roberto sa mababang boses. “Tinanggap ko ang lahat ng pangmamaliit mo dahil mahal ko ang anak ko. Ang tingin mo sa akin ay isang hamak na matanda na walang pera.”
Huminga siya nang malalim at tumingin sa paligid ng ballroom.
“Pero bago mo ako insultuhin sa loob ng gusaling ito, may itatanong lang ako…”
Itinaas ni Roberto ang kanyang noo.
“Alam niyo ba kung sino ako?”
Tumawa nang mahina si Doña Consuelo. “Sino? Ang tatay na walang pera?”
Sa sandaling iyon, bumukas ang malaking pinto ng ballroom. Pumasok ang General Manager ng hotel, kasama ang Executive Chef at sampung senior staff.
Naglakad sila nang mabilis papunta sa stage. Ang akala ng lahat ay papalayasin si Roberto.
Pero laking gulat ng lahat nang sabay-sabay silang yumuko (bow) sa harap ni Roberto.
“Good evening, Chairman Roberto,” bati ng General Manager na nanginginig sa respeto. “Handa na po ang special dessert na ipinaluto niyo.”
Nalaglag ang panga ni Doña Consuelo. “C-Chairman?”
Humarap si Roberto sa mga bisita.
“Ang Grand Imperial Hotel na tinatapakan niyo ngayon? Ako ang may-ari nito.“
Natahimik ang buong bulwagan. Parang tumigil ang oras.
“Nagretiro ako sampung taon na ang nakararaan at namuhay nang simple sa probinsya para palakihin ang anak ko nang may tamang asal at hindi lumaking matapobre,” paliwanag ni Roberto. “Ang mga kalyo sa kamay ko? Nakuha ko ‘yan kakaluto sa kusina ng hotel na ito noong nagsisimula pa lang ako. Pinaghirapan ko ang bawat sentimo ng yaman ko.”
Binalik ni Roberto ang brown envelope kay Doña Consuelo.
“Hindi ko kailangan ang pera mo, Consuelo. Sa katunayan, ang kasal na ito? Libre na. Regalo ko sa anak ko. Dahil sa hotel ko, bawal ang mga taong masama ang ugali… pero dahil pamilya ka na ng anak ko, palalampasin ko ito ngayon.”
Namutla si Doña Consuelo at napaupo sa kanyang upuan. Ang mga bisitang tumawa kanina ay hindi makatingin nang diretso kay Roberto.
Lumapit si Mia at niyakap ang kanyang ama habang umiiyak.
“Proud ako sa’yo, Pa,” bulong ni Mia.
Sa ilalim ng nagniningning na crystal chandeliers, napatunayan ni Roberto na ang tunay na “Class” ay wala sa suot na damit o dami ng pera, kundi nasa pagpapakumbaba at dignidad.
